Japanse acupunctuur

Samen met andere aspecten van de samenleving, waaronder religie, architectuur en cultuur, werd de geneeskunst in de zesde eeuw vanuit China naar Japan  ‘geëxporteerd’. Niet lang daarna verbraken de beide landen hun contact, met als gevolg dat de acupunctuur zich in verschillende richtingen begon te ontwikkelen. In China raakte ze onder de invloed van de kruidentherapie, en kwam ze in de twintigste eeuw onder het communistische regime sterk onder druk te staan. Tijdens de Culturele Revolutie kwam er een vereenvoudigde vorm tot stand en werd er een versnelde opleiding in het leven geroepen. Deze opleiding kennen we hier in het westen nu als Klassieke Chinese acupunctuur.

In Japan heeft acupunctuur meer zijn oorspronkelijke vorm behouden. In de zeventiende eeuw stichtte de blinde monnik Waichi Sugiyama een acupunctuurschool die tot op de dag van vandaag zijn stijl van werken heeft bewaard. In het begin van de vorige eeuw heeft een groep vooraanstaande Japanse acupuncturisten alle literatuur die op dat moment over acupunctuur beschikbaar was bestudeerd en uitvoerig getest. Alleen de elementen die na toetsing aan de praktijk functioneel bevonden werden, werden vastgelegd in een protocol Uit dit protocol is de zogenaamde Toyoharistijl ontstaan.

Er zijn echter meer Japanse behandelvormen. Dr. Y. Manaka was een arts, chirurg en acupuncturist met een grote klinische ervaring. In zijn streven om de nieuwste technieken en materialen te combineren met oude, klassieke inzichten heeft hij een geheel eigen behandelsysteem ontwikkeld.